چالش های کلیدی

باوجود دستاورد های زیادی که حاصل گردیده است هنوز هم چالش های بزرگی در بخش امنیت و دسترسی به تعلیم و تربیه، کیفیت، پاسخگو بودن و اداره بر سر راه معارف افغانستان موجود اند.
 

۱. امنیت و دسترسی

به دلیل تداوم تهدید های امنیتِی، عدم موجودیت تسهیلات آموزشی و کمبود معلمین مسلکی بخصوص از قشراناث، بیشتر از ۵ ملیون(۴۲٪ ) از ۱۲ ملیون اطفال واجد شرایط مکتب  دسترسی به تعلیم و تربیه ندارند. شش هزار مکتب بدون تعمیر و سایر تسهیلات ضروری است و صدها باب مکتب دور تر از منازل رهایشی قرار دارند که رفت و آمد به آنها برای اطفال بخصوص دختران مشکل است. از جمله ۴۱۲ ولسوالی و نواحی شهری در بیشتر از۲۰۰ولسوالي و ناحيه حتی یک متعلم دختر در صنف دهم و بالاتر از آن نیست و در 245 ولسوالی و ناحيه یک معلم مسلکی زن موجود نمي باشد. ۱۱ ملیون هموطن ما هنوز هم بیسواد باقی مانده و ۶۲۱ باب مکتب در ۶۸ ولسوالی ۱۰ ولایت کشور بنا برمشکلات امنیتی مسدود میباشد.

 

۲. کیفیت و پاسخگویی


 فقط ۲۷٪ از ۱۷۰۰۰۰ تن معلم کمترین شرایط یک معلم مسلکی یعنی فراغت از صنف چهاردهم را دارا میباشند. در تعداد زیادی از مکاتب محدودیت صنوف درسی منجر به تقلیل ساعات درسی و ازدحام در صنوف  شده که کیفیت تدریس را متضرر ساخته است. هنوز هم کمبود کتب و مواد درسی موجود بوده و زمینۀ شمولیت در مکاتب تعلیمات تخنیکی و مسلکی تنها به ۲٪ از فارغین صنوف نهم مهیاست، بدین معنی که زمینه آموزش حرفوی فقط برای یک بخش کوچک نفوس کشور فراهم میباشد، بنابر عدم موجودیت شرایط لازم خلای موجود میان فراغت و کاریابی نهايت زياد بوده و حسب ارقام رسمی فقط یک چهارم از ۹۵۰۰۰ تن فارغین صنوف ۱۲ در سال ۱۳۸۸ به پوهنتون ها و مؤسسات تحصیلات عالی راه یافته و متباقی به مشکل می توانند کار بیابند.

3. مدیریت

باوجود کوشش هائیکه بخاطر تقویت ظرفیت های کادری و کاری صورت گرفته، توانمندی اجرائیوی سکتور معارف در سطح مرکز و ولایات هنوز هم ناکافیست و آنهم بیشتر معلول فقدان پرسونل متخصص که بامعاش پایین حاضر به اشتغال درین وزارت نمیگردند بوده که به این مشکل افزوده است. کمبود ساختمان »محل مناسب کاری« و تجهیزات مورد نیاز بخصوص تکنالوژی معلوماتی پیچیده گی بیشتر را به مشکل فوق به بار اورده است.